Onlangs nam ik deel aan een comedywedstrijd in de provincie Gelderland. Waarom ik me had opgegeven weet ik niet meer.

De doelstelling van het festival is om met stand up comedy een jonger publiek de theaters in te krijgen.
Of het gewenste effect bereikt wordt weet ik niet. Het publiek in de zalen waar we speelden (er was een omgebouwde kerk in Bemmel) beleven volgens mij meer plezier op een bingoavond.

Het festival belooft jong en fris cabarettalent te brengen. Ik ben ver in de veertig, dus dat voelt als bedrog.
Ik ben nooit echt jong en fris geweest. Het heeft mij 30 jaar gekost om minder cynisch te worden. Mijn gezondheid is er ook alleen maar op vooruit gegaan.

Waarom is iedereen zo gek op jong en fris? Nooit als ik jonge frisse mensen zie moet ik hard lachen.
Als ik het voor het zeggen had zouden jonge mensen nooit aan de bak komen. Eerst maar eens 35 worden en dan zien we wel weer verder.

Zo kwam ik terecht in Epe, het sluitstuk van de finalistentour van het Gelderse comedyfestival.

Ik was ooit eerder in Epe geweest. We waren toen in een vakantiehuisje voor het jaarlijkse uitje met een bevriend echtpaar. Ik was me er destijds niet van bewust dat Epe ook een cultureel kloppend hart heeft. We hebben toen alleen de omringende bossen gezien en de plaatselijke Albert Heijn.

Door de pikdonkere bossen reed ik op het dorp af.  Ik parkeerde mijn auto op de Pastorielaan en liep naar het Kultuurhus. Kultuurhus is geen spelfout maar waarschijnlijk Geldersch voor Cultuurhuis.

Ik werd verwelkomd door de licht/geluidsman, een gepensioneerde accountant die zijn taak heel serieus nam. Hij werd geassisteerd door een wat gezette man, die niet sprak maar alleen op knopjes drukte.

Er valt voor een theater technicus weinig eer te behalen aan een stand up comedy show. Geen instartjes, geen lichtplan, geen headsets, alleen een microfoon op een standaard en een simpel lampje. Om de gepensioneerde accountant en zijn assistent ter wille te zijn hebben we nog een rood lampje toegevoegd, voor de sfeer.

Ik heb ook nog een tijdje (bij wijze van soundcheck) rare geluiden voor de microfoon gemaakt om professioneel over te komen.

Een vriendelijke vent van een jaar of 40 kwam binnen en stelde zich voor, hij was het aanspreekpunt. Hij wees ons naar de kleedkamer, een soort schoollokaal waar allemaal kapotte gitaren stonden. We kregen koffie.

Het aanspreekpunt vertelde dat er maar 30 kaartjes waren verkocht. Hij snapte er niets van, hij had er alles aan gedaan om het evenement te promoten, het had in het plaatselijk krantje gestaan. Wij waren heel verguld: Het plaatselijk krantje! Konden we misschien een exemplaar krijgen!

De show begon. Het aanspreekpunt hield een praatje om ons te introduceren. Het verdere optreden mag verder geen naam hebben. We waren met 4 man die elk 20 minuten speelden. Ik was nummer 3. Het viel me reuze mee.

Na afloop waren de collega’s die voor mij optraden al vertrokken, waardoor het aanspreekpunt wat beteuterd met 2 extra bossen bloemen bleef zitten. Samen met de enige overgebleven comedian stond ik in de foyer. Er stonden nog 10 bezoekers na te praten. Een dame vertelde aan mijn collega, die Belgisch is, dat ze hem niet had kunnen verstaan vanwege het Belgisch, waardoor het moeilijk was om te lachen. Het feit dat er om de meeste comedians niet gelachen werd betekende overigens niet dat ze slecht waren, je kon ook gewoon naar iets luisteren, als een verhaal. Dit werd door iedereen beaamt, niemand was slecht alleen niet alles was om te lachen.

Ik werd benaderd door een wat oudere dame. Met enige autoriteit vertelde ze dat ze ooit deel uit had gemaakt van de cultuurraad, ze kende alle cultuurspelers in Gelderland en had een goed beeld van het theaterlandschap in het algemeen. Het was haar een raadsel waarom er zo weinig publiek was, de nieuwe cultuurraad had blijkbaar geen flauw idee waar ze mee bezig waren. Ze keek hierbij met een schuin oog naar het aanspreekpunt, die blijkbaar een positie had in de cultuurraad.

Verder vertelde ze dat mijn optreden erg werd gewaardeerd, ze was van mening dat ik deze wedstrijd had moeten winnen, ze snapte opnieuw niets van de huidige koers van de cultuurraad.

Op het eerste gezicht vind ik iedereen vreselijk maar wanneer iemand mij een compliment geeft wil ik mijn mening nog wel eens heel snel bijstellen, ik vond het al met al een hele wijze vrouw.

Ik had ook nog een gesprek met het aanspreekpunt, ik verzekerde hem dat hij er absoluut niets aan kon doen dat er geen enkele sfeer in de zaal zat.

Enige dagen later ontving ik een bericht van het aanspreekpunt. Hij vroeg mij of ik misschien ook een avondvullende voorstelling kon doen in Epe. Met tranen in de ogen las ik het bericht. Heeft het dan toch allemaal zin gehad? Komt echt talent dan toch uiteindelijk altijd bovendrijven? Al mijn geploeter op het marginale zorgkantoor, de 1000den euro’s benzinegeld, het was het waard!

Ik heb enthousiast gereageerd en wat materiaal ingestuurd. Tot op heden heb ik niets gehoord. Daar kan het aanspreekpunt natuurlijk ook niets aan doen, het rommelt in de cultuurraad. Zie alle neuzen dan maar eens dezelfde kant op te krijgen. Dat is niet te doen.