In een wereld waar we worden overspoeld met series, films, shows, podcasts en nieuws, ben ik op zoek gegaan naar wat nog echt is. Ik kwam uit bij renovatie video’s op YouTube. Het begon bij zogenaamde ‘time-laps’ video’s. Filmpjes van 30 minuten waarin je ziet hoe een Ierse boer in een tijdspanne van een paar maanden een ingestort huisje weer in oude staat hersteld. Hij maakt ook video’s waarin hij met een graver een drassig stuk weiland gaat ophogen, voor het vee. Dat vind ik mooi.
Blijkbaar heb ik een sluimerende passie voor civiele techniek.

Ik volg ook een Frans stel dat een oude schuur aan het opknappen is. Het meisje praat heel veel in het Frans zoals alleen fransen dat kunnen. De ondertiteling van YouTube is niet al te best toch weet ik precies waar het over gaat. De taal van de klusser is universeel.
De blijdschap die ik voel als ik een nieuwe video zie met als titel ‘Les fenetres sont posees’, is onbeschrijfelijk. Alsof mijn eigen ramen geplaatst zijn!

Uiteindelijk vond ik de time-laps video’s te oppervlakkig. Het zijn in feite exponenten van de vlugger vlug maatschappij waar ik zo’n hekel aan heb.
Het bleek dat ik makkelijk kon kijken naar 3 uur durende video’s waarin ene Carl Rogers en zijn vader een nieuw dak op een eeuwenoude garage zetten of een trapportaal van de grond af opbouwen. Fascinerend. Cruciaal is de ‘concrete ring beam’, die houdt de zaak bij elkaar.

Iets wat alle klusvideo’s gemeen hebben is het inzetten van drones. De drone is niet meer weg te denken uit de klusvideo. Om de impact van het ophogen van een stuk grond inzichtelijk te maken is zo’n drone echt nodig. De concrete ring beam, en wat het betekent krijg je pas echt goed in beeld met behulp van een drone.

Zelf ben ik niet echt een klusser. Ik heb er de tijd niet voor. Ik heb wel veel verstand van klussen. Ik heb bij veel projecten van mijn vader schroeven aangegeven en planken vastgehouden. Mijn vader is een betere klusser en een beter mens dan ik. Als ik voor de 3^de keer met een verkeerde schroef aankwam werd ie nooit kwaad.
Als ik nu wel eens een lampje ophang en mijn kinderen moeten helpen dan schreeuw ik continu. ‘Wat sta je daar nou?!’, of: Ik vroeg een KRUISkopschroevendraaier!’
Agressie is iets wat je in de video’s van klussers eigenlijk nooit tegenkomt. Terwijl agressie wat mij betreft wel een integraal onderdeel is van het klussen.
Als ik op zolder een lijstje ga ophangen moet ik minstens 8 keer heen en weer lopen om de juiste plug te vinden, ik ben ook altijd bitjes kwijt.
Als ik elke keer dat ik naar de Gamma ga om nieuwe bitjes te kopen mijn drone de lucht in zou moeten sturen houd ik helemaal geen tijd meer over om renovatie video’s te kijken, bovendien heb ik helemaal geen drone.

De afgelopen dagen heb ik veel gekeken naar de video’s van Martijn Doolaard. Martijn Doolaard heeft een paar hutjes in de Italiaanse bergen gekocht. Hij noemt het een ‘homestead’. Martijn onderscheidt zich van andere klussers, hij besteed bijvoorbeeld heel veel aandacht aan zijn kleding. Hij draagt vaak een mosterdkleurig mutsje, een overhemd van natuurlijke vezels en bretels.
Hij gaat ook vaak wandelen. Dan zie je hem langs een snelstromende beek een stuk appel eten. ’S avonds filmt hij hoe hij zijn schoenen invet bij de houtkachel.

Tijdens mijn research voor dit stuk kwam ik er achter dat Martijn geen echte klusser is. Ik voelde mij bedrogen. Uren heb ik naar zijn video’s gekeken in de veronderstelling dat hij wist waar hij mee bezig was.  Achteraf waren er wel signalen die ik had kunnen oppikken. Het invetten van de schoen was al een ‘red flag’  maar er waren ook andere dingen. Dan was hij een picknick tafel aan het bouwen. De tafel werd gebouwd van enorme stenen, tot zover prima,  maar het dak van een van de hutjes lag nog helemaal open. Dan schreeuwde ik naar het scherm: ‘EN HET DAK DAN!!’. Nu weet ik dus dat hij ook geen flauw idee had.

Martijn heeft het klussen geleerd van kijken naar YouTube video’s en krijgt feitelijk heel veel tips in de comments onder zijn video’s.
Dit is gewoon maar een project voor hem. Hiervoor was hij aan het fietsen door de hele wereld. Daar maakte hij ook video’s van.

Carl Rogers en zijn vader kunnen echt klussen. Carl Rogers kan alles met hout. Zijn vader komt uit de bouw. Het zit dus in de genen en dat merk je aan alles. Zijn vader heeft 2 nieuwe knieën gekregen, dus de bouw van de trap kwam voornamelijk op Carl’s schouders terecht. Carl en zijn vader hebben ook heel veel grote machines waar ze dingen met hout mee kunnen doen. Martijn zit de hele tijd te kloten met zonnenpanelen en dan kan ie ze’n gereedschap weer niet opladen. Ik vind dat niet professioneel. Ook ben ik van mening dat je niet alles op natuurlijke wijze hoeft te doen.

Hout is mooi maar het kan ook te ver gaan. Gisteren keek ik een video van een koppel uit een Oostblok-land dat een huisje ging bouwen. Deze mensen wisten echt van aanpakken maar waren met hout aan het bouwen om het bouwen met hout. Daar vind ik niets aan. Je bouwt een huis omdat je een goed huis wilt bouwen niet omdat je gek op hout bent.

Martijn Doolaard inspireert veel mensen. Van heinde en verre komen ze om hem te helpen. Nicola, uit Italië, Klaus en Dieter uit Oostenrijk en een vrouw die helemaal uit Ierland is komen fietsen. Het wordt niet duidelijk waar ze slapen. De hutjes hebben nog geen dak, Martijn heeft voor zichzelf een tent opgezet. Ik denk dat de Ierse vrouw bij Martijn in de tent slaapt.
De ouders van Martijn zijn ook wel eens lang geweest. Zwijgzaam aten ze de groenten uit de moestuin aan de picknick tafel. Ze maakten geen gelukkige indruk.

Martijn heeft mij ook aan het denken gezet: Zijn bretels handiger dan een riem? En als je een klus niet filmt, is het dan wel een klus?